Allt frá því að Valorka ehf hóf að þróa íslenskan hverfil til nýtingar algengra sjávarfallastrauma hefur framtakinu verið tekið af tortryggni. Ekki að hálfu almennings, heldur einkum að hálfu sjórnkerfisins og stofnana þess. Undirrótin að þeirri tortryggni er vafalítið hagsmunir stórra orkufyrirtækja, og rótgróin ítök þeirra í stjórnkerfinu. Margir eru þeim háðir. Þetta fálæti stjórnvalda birtist í ýmsu. T.d. í því að sjávarfallaorka hefur varla verið nefnd í orkustefnu stjórnvalda, þrátt fyrir að hún sé stærsta orkulind Íslendinga og að tækni til nýtingar sé óðfluga að nálgast nýtingarstig. Önnur birtingarmyndin er ítrekaðar synjanir samkeppnissjóða um stuðning við þróunarstarf Valorku, þrátt fyrir að verkefnið standi undir öllum væntingum. Þriðja birtingarmynd þessarar andúðar stjórnkerfisins er sú að framkvæmdavaldið dregur lappirnar með rannsóknir á umfangi sjávarorku, þrátt fyrir fyrirliggjandi þingsályktun Alþingis frá 2014 og álit sérfræðinga um að rannsóknir skuli hafnar. Fleira mætti nefna um augljósa tilburði stjórnvalda til að standa í vegi fyrir þessum framförum í þágu samfélagsins, vegna hagsmuna og ítaka stórfyrirtækja.
En þetta er ekki einsdæmi.
Árið 1894 kom til Íslands Frímann B. Arngrímsson og gekk á fund stjórnvalda; einkum bæjarstjórnar Reykjavíkur. Frímann hafði flutt til Vesturheims og numið þar við háskóla; fyrstur Vestur-Íslendinga. Hann var bráðgáfaður og hafði kynnt sér sérstaklega þróun raforkuvæðingar, sem þá var hröð þar vestra. Vann m.a. um tíma hjá fyrirtæki Tómasar Edison Nú lagði Frímann fram sínar hugmyndir fyrir íslensk stjórnvöld um raforkuvæðingu landsins; um notkun hinna „hvítu kola“ eins og vatnsföllin voru nefnd. Vildi hann í byrjun koma upp stíflum og virkjunum í Elliðaám og nýta orkuna fyrir bæinn. Lagði hann fram tilboð frá erlendum fyrirtækjum í tæki og aðföng til framkvæmdanna. Bæjarstjórn Reykjavíkur var nokkuð áhugasöm í byrjun, einkum um það sem laut að götulýsingu. Mæld var fallhæð og vatnsrennsli í Elliðaánum og reyndist ljóst að þar mætti fá raforku til lýsingar allra húsa í bænum. Engu að síður lagðist bæjarstjórn alfarið gegn tillögunum í heild, og réði þar mestu afstaða kolakaupmanna. Töldu sumir ráðamenn slíkar fyrirætlanir árangurslítinn og þýðingarlausan þvætting að hálfu Frímanns, sem hélt af landi brott, vonsvikinn og reiður. Hann hóf síðar störf á efnafræðistofu háskóla í Skotlandi. Þar hitti hann áhugasaman Íslending; Einar Benediktsson skáld og frumkvöðul. Urðu þau kynni upphafið að stórbrotnum virkjanaáformum Einars, sem á ýman hátt lögðu síðar grunn að rafvæðingu Íslands.
Hagsmunagæsla hinna stóru er söm við sig á öllum tímum, og hefur löngum verið þjóðinni þung í skauti.
